آدمی اگر بزرگ و نیکزاده هم باشد از زبان مردم آسوده نیست، زیرا :

اگر بسیار کار کند، میگویند احمق است ! 

اگر کم کارکند، میگویند تنبل است.

اگر بخشش کند، میگویند افراط می کند !

اگر جمع گرا باشد، میگویند بخیل است.

اگر ساکت و خاموش باشد، می گویند لالاست !

اگر زبان آوری کند، می گویند ورّاج و پر گوست !

اگر روزه بر آرد، شبها نماز بخواند، می گویند ریاکار است!

و اگر نکند، میگویند کافر است و بی دین !

لذا نباید بر حمد و ثنای مردم اعتنا کرد و جز از خداوند نباید از کسی ترسید.

پس آنچه باشید که دوست دارید – شاد باشید،

مهم نیست که این شادی چگونه قضاوت شود.



تاريخ : ٢۱ امرداد ۱۳٩۱ | ۱٠:۳٢ ‎ب.ظ | نویسنده : مهرانا | نظرات ()